Een prachtige overwinning van Ajax op PSV, mede dankzij het uitstekende plan van Farioli. Wat echter misschien nog meer opviel, was zijn voortreffelijke ‘game management’ tijdens de wedstrijd. Hij slaagde erin om Bosz continu een stap voor te blijven en adequaat te reageren op diens tegenzetten. Hieronder bespreek ik drie punten die me opvielen tijdens de wedstrijd.
De verdedigende rol van Akpom & Henderson
Waar Akpom tegen Feyenoord al een belangrijke rol speelde, was zijn rol tegen PSV mogelijk nog groter. Zoals enigszins voorspeld, zette Bosz Karsdorp lager in tijdens de opbouw, waardoor het doorstappen vanaf de linkerkant voor Akpom bemoeilijkt werd. Akpom moest kiezen: doorstappen richting Flamini of bij Karsdorp blijven en Hato laten doorstappen. Uiteindelijk koos hij ervoor om door te stappen richting Flamini zodra deze de bal kreeg, maar niet voordat hij minstens één keer achterom had gekeken om er zeker van te zijn dat hij met zijn loopactie de pass op Karsdorp onmogelijk maakte. Op deze manier maakte Akpom het PSV eigenhandig heel lastig om onder de druk uit te komen. In combinatie met Brobbey, die continu bij Boscagli stond, en Traoré, die – zoals voorspeld – wachtte tot Dams werd ingespeeld om vervolgens druk te zetten, werkte dit plan uitstekend.
Daarnaast was de communicatie op het middenveld dit keer dik in orde. Saibari, Til en Tillman wisselden verderop het veld nog wel eens van positie, maar in plaats van hun directe tegenstander te volgen, werd de dichtstbijzijnde speler opgepakt en werden spelers aan elkaar doorgegeven. Mede dankzij een fenomenale Henderson werd PSV zo onschadelijk gemaakt. Tegelijkertijd was Henderson met zijn loopacties rondom de 3-2 van groot belang. Hij merkte dat Ajax momentum begon te krijgen en zette twee keer vlak achter elkaar met volle overgave druk op Benitez. Bij de eerste keer trapte Benitez de bal over de zijlijn, en bij de tweede keer speelde hij Tillman in een kansloze positie aan, wat uiteindelijk leidde tot de 3-2 dankzij een fout van Tillman zelf.
Het isoleren van het middenveld van PSV
Niet alleen verdedigend gezien was Henderson de beste man van Ajax, ook in balbezit was hij cruciaal. Met name in de eerste helft was hij de doorslaggevende factor voor het goede spel van Ajax. Door zijn slimme loopacties omspeelde hij continu De Jong en Til, die druk probeerden te zetten op het centrale duo. Dit deed hij enerzijds door als nummer 6 vrij te komen, maar bij vlagen ook door uit te zakken naast het centrale duo. Hierdoor moesten de spitsen van PSV keuzes maken, omdat de overige middenvelders niet konden doorstappen. Deze 3-tegen-2-situatie speelde Ajax uitstekend uit, mede dankzij een goed spelende (ook in balbezit) Šutalo en Baas.
De 1-1 is hier een mooi voorbeeld van. In eerste instantie slaagt Henderson erin om vrij te komen aan de linkerkant, waarna hij Fitz-Jim de ruimte instuurt. Fitz-Jim belandt echter in een positie waarin hij weinig opties heeft, waardoor de bal wordt teruggespeeld naar Henderson. Op dat moment ziet Šutalo een kans, merkt dat De Jong niet alert is, en schuift vol overtuiging in om vervolgens Hato aan te spelen, die een perfecte bal op het hoofd van Klaassen legt. Een mooi voorbeeld van hoe Ajax door het 3-tegen-2-voordeel achterin een overtal op het middenveld kon creëren tegen PSV. Deze situatie deed zich vooral in de eerste helft meerdere keren voor, tot Peter Bosz in de rust ingreep.
De strijd der trainers
Peter Bosz was zoekende tijdens deze wedstrijd: hoe kunnen wij dit duel winnen, zeker na de moeizame eerste helft. Rond de 25e minuut zie je de eerste wijziging ontstaan. Boscagli gaat zelf op zoek naar ruimte, schuift steeds verder naar voren en speelt eigenlijk als een extra nummer 6 in de opbouw. In de minuten die daarop volgen, weet Ajax niet goed hoe hiermee om te gaan. Brobbey besluit vaker door te stappen naar Boscagli, terwijl Akpom ervoor kiest om dichter bij Karsdorp te blijven, zodat Hato achterin kan blijven en van daaruit kan doorstappen. Maar deze oplossing zint Farioli niet; zijn plan was immers om Brobbey Boscagli te laten uitschakelen. Hij keert terug naar de oorspronkelijke structuur en geeft Brobbey de opdracht om bij Boscagli te blijven. Dit patroon blijft hij de hele wedstrijd aanhouden, en telkens wanneer Boscagli doorschuift, wordt hij direct gevolgd door een hardwerkende en goed spelende Brobbey. Dit heeft als bijkomend voordeel dat Brobbey bij balverlies van PSV snel in een direct duel met Boscagli kan komen, waarin Boscagli niet heel sterk is. 1-0 voor Farioli
Aan het begin van de tweede helft heeft Bosz hetzelfde patroon gezien als wij in de eerste helft, en hij kiest ervoor om Saibari door te laten stappen op Henderson. Wat volgt is een rommelige fase voor Ajax, waarin ze moeite hebben om onder de druk uit te komen. Tijdens het vieren van PSV’s 2-1 worden de spelers echter naar de kant geroepen om enkele aanpassingen door te voeren: het middenveld moet in de eerste fase van de opbouw dichterbij komen staan. Het resultaat is dat Boscagli moet doordekken, waardoor Ajax voorin in een 3-tegen-3-situatie komt, waarbij de lange bal op Brobbey een effectief wapen blijkt. Dit is vooral nuttig omdat Flamingo al een gele kaart heeft, en even later ook Karsdorp tegen een gele kaart aanloopt. Nadat dit patroon een paar keer succesvol is uitgevoerd, ontstaat er twijfel bij PSV in het druk zetten, waardoor Ajax weer gemakkelijker onder de druk uit kan voetballen. 2-0 voor Farioli.
Als laatste, en misschien meest voor de hand liggende punt, is dat Ajax in de slotfase – wanneer PSV in een 3-3-4-opstelling speelt – overschakelt naar een 5-4-1. Eén belangrijk detail hierbij is dat duidelijk gehamerd is op het vroeg druk zetten en het hoog houden van de achterste lijn. Hierdoor kan er weliswaar een kopduel verloren gaan, maar dit leidt nooit tot een doelpunt. Hoewel dit geen spectaculaire tactische zet is, laat het wel zien dat Farioli zijn spelers goed heeft voorbereid op de lange ballen van PSV in de slotfase.
Al met al is het een prestatie van formaat geworden voor dit Ajax om PSV te verslaan. Een groot deel van de credits gaat naar Farioli, zowel voor zijn vooraf bedachte plan als (misschien nog wel meer) voor zijn ‘game management’. In een tijd waarin ploegen en trainers continu op zoek zijn naar tactische foefjes, en het concept van één vaste opstelling per wedstrijd verleden tijd is, heeft hij zich bewezen.
Sommige analisten beweren dat de intensiteit van PSV te laag was, maar intensiteit hangt ook samen met de afstanden die spelers moeten afleggen. Als die te groot zijn, is het onmogelijk om maximale intensiteit te leveren. Hooguit valt er iets te zeggen over het aantal gewonnen duels, maar dat is het enige aspect waarin intensiteit of de wil om te winnen een groot verschil maakt.
Geef een reactie